من افتاده جان این حادثه تا پاس شب دیدم

شاید خیلی سخت باشه وقتی میبینی همه مصیبتها و همه سختیها واسه تو باشه و دیگران هم بهت بخندن.اما وقتی بفهمی که(اگر با من نبودش هیچ میلی....چرا ظرف مرا بشکست لیلی)اونوقت میفهمی همه این درد سرها ناز و کرشمه ها و عشق بازی معشوقه با تو...این قطار که از این ایستگاه بره ...همه چیز وبا خودش میبره..همه مسافرها و همه خاطره هاشو..دیگه هیچ فرقی هم نمیکنه که تو واسه رفتنش شب و روز اشک می ریزی یا نه....من اونقدر روزهای زفتن و دیدم...اونقدر روزهای گذشتن و شکستن و دیدم که دیگه فرقی نمیکنه....این قطار خیلی وقته که حرکت کرده

و قلبم را ربود و بر زمین انداخت یک خورشیدک ناپاک

                                          که تا چشمم گشودم قلب دیدم می تپد بر خاک

محمد کاش آهی که کشیدی از در افسوس

                                            نگیرد جان آن را که دلت را کاشت برخاشاک